Merhabalar değerli okurlar…

                Uzun bir aradan sonra geçen hafta sonunda bir haftalık izin fırsatı yaratıp çok özlediğim memleketime geldim…  Hava limanı yolundan şehre saptığımızda belediye binası, AVM, tam yanında Hilton Otelinin görkemli inşaatı gülerek karşıladı beni, sonrasında İnönü caddesinden kanalboyuna kadar, ışıklandırılmış caddeleriyle Hoş geldin Büyükşehir Malatya’ya dedi adeta, bu sıfatını her yere asmış olan Malatya Belediyesi…

                Ancak bu gün yaşadığım bir olay, bu sıfatın sadece Bilboard’larda yazan bir harfler bütünü olduğunu,  büyükşehir olmanın başlı başına büyük düşünmekle, iyi idare ile olacağı fikrini iyiden iyiye aklıma yerleştirdi… Paylaşayım dedim, varın siz karar verin, normal mi bu yaşananlar, yoksa çok büyük beklentiler içinde mi bu köşenin sahibi…

                Öğleden sonra, saat 15:00 gibi, 1. kanal Çağlayan Apartmanı’nda oturan dedemleri ziyarete gittik. Kapı çalmıyordu, belli ki elektrikler yoktu. Zar zor duyurup sesimizi, girdik içeri… Koah hastası olan dedem , yaklaşık yarım saattir elektriğin olmadığını söyledi. Hastalığın sonucu olarak da nefes yetmezliğine giriyordu, elektrik gelmezse, oksijen makinesi çalışmıyordu. Önce sigortadandır dedik, anladık ki bütün bir apartmanın elektriği yoktu. Hiç zaman kaybetmeden durumu TEDAŞ’a ihbar ettik, ekip göndereceklerini söylediler. Bekledik… Evden ayrılıp bir buçuk saat sonra kontrol için tekrar Çağlayan Apartmanına geldik. TEDAŞ ekibi, arızanın yerini tespit edip “Elektrik hatları yer altından geçiyor, bu belediyenin yetkisinde” dedi… Sonuç: Hala yoktu elektrik… Bunun üstüne aradık belediyeyi: “Ekipleri şimdi yönlendiriyoruz” dediler… İlk telefondan yaklaşık iki buçuk saat sonra geldi ekipler, “yetkililere haber vereceğiz” dediler. Bu sırada, belediyenin bir an evvel modern dünyanın gereğini yerine getirmesini bekliyordu apartmanda yaşayan bazı diğer sakinler… Biz ise elektrik olmadığı için tüm aile erkanını alıp yemeğe gittik. Sabahtan beri oksijen alamayan dedem, iyice nefes darlığı yaşayınca lokantadaki priz yardımıyla giderdi nefes ihtiyacını… Akşam saat 21:00 gibi döndük yemekten, manzara şuydu: Kesinti yerinde sadece tespit için bir pembe boya duruyordu, yerler kardı, elektrik yoktu, her taraf zifiri karanlıktı… Yüzyılın icadı (!) kombi elektriğe bağlı olduğu için kış kıyamet günü evler donuyordu, fakat ne sorunu çözecek bir ekip, ne de oksijen makinesini çalıştıracak elektrik hala yoktu…

                Çağlayan Apartmanı, genelde yaşlı kişilerin kaldığı, Malatya’nın atan kalbi kanalboyunda bulunan 12 dairenin bulunduğu bir apartman. Dedemler’ in kalacak yerleri vardı, şanslılardı ve geceyi bizim evde, oksijen makinesini çalıştırarak sıcak bir atmosferde geçirdi… Peki ya o apartmandaki diğerleri? Şehrin en merkezi yerindeki bir apartmanın sakinlerini, kışın en soğuk gününde elektriğe ve dolayısıyla zemheri soğuğa mahkum eden Malatya Belediyesi, nasıl büyüyecek de en ücra köşelere bile hizmet götürecek?  Bu kış kıyamet gününde, oradaki insanlar hastalansa, veya daha kötüsü olsa, bunun sorumluluğunu kim üstlenecek? Kim bu “büyük”lüğü gösterecek? “Mesai bitti hadi evlere” anlayışı, 7/24 hizmet götürmesi gereken belediyede bile varsa, adın büyük olmuş, sokakların renklenmiş kime ne fayda?

                Ne acı ki, sekiz ay sonra görünen manzara: Aynı tas, aynı yerde duruyor hala, yine aynı hamamda…